Orientacja seksualna to względnie trwały kierunek pociągu seksualnego, romantycznego lub emocjonalnego. Może dotyczyć osób innej płci, tej samej płci, kilku płci, osób niezależnie od płci albo wiązać się ze słabym lub nieobecnym pociągiem seksualnym.
Do często używanych określeń należą heteroseksualność, homoseksualność, biseksualność, panseksualność i aseksualność. Te słowa pomagają nazwać doświadczenie, ale nie muszą opisywać całej historii życia. U części osób orientacja jest jasna od młodego wieku, u innych rozumienie siebie zmienia się wraz z doświadczeniem, językiem i większą swobodą mówienia o sobie.
Orientacji nie da się rzetelnie odczytać z wyglądu, ubioru, sposobu mówienia, przeszłych relacji ani aktualnego partnera. Nie jest też tym samym co zachowanie seksualne: ktoś może mieć doświadczenia, które nie pokrywają się z nazwą używaną dla własnego pociągu. Najprościej i najuczciwiej przyjąć słowa, które dana osoba wybiera dla siebie.
Orientacja seksualna sama w sobie nie jest chorobą i nie wymaga naprawiania. Presja, próby „przekonania” albo zmuszania do relacji szkodzą dobrostanowi i naruszają granice. Dorosłe relacje opierają się na dobrowolnej zgodzie, szczerości oraz szacunku dla tożsamości drugiej osoby.