Hiperseksualność opisuje wyjątkowo nasilone lub częste myśli, impulsy i zachowania seksualne. Nie istnieje jedna prawidłowa częstotliwość seksu czy masturbacji, więc wysokie libido samo w sobie nie świadczy o zaburzeniu. Specjalista sprawdza, czy osoba kontroluje zachowanie oraz jak wpływa ono na zdrowie, relacje, pracę i finanse.
Problem kliniczny może wystąpić, gdy ktoś przez dłuższy czas traci kontrolę, bez powodzenia próbuje ograniczyć działania i kontynuuje je mimo wyraźnych szkód. Cierpienie wynikające wyłącznie z poczucia winy lub moralnej oceny nie wystarcza do takiego rozpoznania. ICD-11 opisuje pokrewny stan jako zaburzenie kompulsywnych zachowań seksualnych i zalicza je do zaburzeń kontroli impulsów.
Nasilone zachowania seksualne mogą czasem towarzyszyć epizodowi maniakalnemu, działaniu niektórych leków, używaniu substancji albo pewnym schorzeniom neurologicznym. Jednego objawu nie da się wykorzystać do ustalenia przyczyny. Dawne określenia „nimfomania” i „satyriasis” utrwalają stereotypy płciowe i nie służą precyzyjnej ocenie klinicznej.
Gdy impulsy zakłócają codzienne życie, można skontaktować się z psychiatrą, seksuologiem lub psychoterapeutą. Pomoc zależy od przyczyny i może obejmować psychoterapię, leczenie współwystępującego stanu albo zmianę leków z lekarzem; samodzielne stosowanie hormonów grozi powikłaniami. Do czasu konsultacji przydają się zabezpieczenia barierowe, badania w kierunku infekcji, kontrola wydatków i respektowanie zgody. Ryzyko skrzywdzenia siebie lub innej osoby wymaga pilnej profesjonalnej pomocy.