Osoby aseksualne odczuwają niewielki pociąg seksualny albo nie odczuwają go wcale. Aseksualność zalicza się do orientacji seksualnych i opisuje jako spektrum różnych doświadczeń. Obejmuje ono między innymi szarą aseksualność, gdy pociąg pojawia się rzadko lub jest słaby, oraz demiseksualność, gdy rozwija się po zbudowaniu silnej więzi emocjonalnej.
Pociąg seksualny, libido, reakcja ciała i zachowanie to różne elementy seksualności. Osoba aseksualna może mieć libido, masturbować się, uprawiać seks lub z niego zrezygnować. Jedni lubią kontakt seksualny, inni pozostają wobec niego obojętni albo czują niechęć. Żaden z tych wariantów nie świadczy o niedojrzałości ani o braku zdolności do bliskości.
Osoby aseksualne zakochują się, tworzą związki, żyją bez partnera lub zakładają rodziny. Pociąg romantyczny także przybiera różne formy, dlatego ktoś może określać się jako osoba heteroromantyczna, homoromantyczna, biromantyczna, aromantyczna lub wybrać inne trafne słowo. Partnerom pomaga szczera rozmowa o dotyku, częstotliwości seksu i granicach, prowadzona bez nacisku oraz prób zmiany drugiej osoby.
Nagły spadek ochoty związany z bólem, przemęczeniem, stresem, lekami lub zmianą stanu zdrowia sam nie określa orientacji. Jeśli taka zmiana budzi niepokój albo utrudnia życie, można omówić ją z lekarzem lub psychologiem, który szanuje różnorodność seksualną. Aseksualna tożsamość nie wymaga leczenia.