Hermafrodyta w odniesieniu do człowieka to przestarzała i stygmatyzująca nazwa osoby interpłciowej. Interpłciowość oznacza wrodzone cechy chromosomalne, hormonalne lub anatomiczne, które nie mieszczą się w typowych wariantach męskich albo żeńskich. Osoba interpłciowa zwykle nie ma dwóch kompletnych zestawów narządów rozrodczych. W biologii słowo „hermafrodyta” zachowuje precyzyjne znaczenie wobec gatunków, u których jeden osobnik wytwarza męskie i żeńskie komórki rozrodcze.
Warianty interpłciowe obejmują różne cechy rozwoju płciowego i mają wiele przyczyn. Nie można sprowadzać ich do „zmutowanych genów” jednego z rodziców. Podczas rozwoju zarodkowego wspólne tkanki wyjściowe tworzą gonady i zewnętrzne narządy pod wpływem genów oraz hormonów. Łechtaczka S↗ i penis, podobnie jak wargi sromowe i moszna, rozwijają się z odpowiadających sobie struktur zarodkowych; jeden narząd nie jest niedorozwiniętą wersją drugiego.
Lekarze mogą rozpoznać wariant przed narodzinami, po porodzie, w okresie dojrzewania albo w dorosłości. Lekarz dobiera zakres badań do konkretnej sytuacji i uzyskuje zgodę osoby badanej lub jej przedstawicieli prawnych. Interpłciowość sama nie określa tożsamości płciowej, orientacji seksualnej, zdolności do odczuwania przyjemności ani płodności. Każda z tych cech wymaga indywidualnej oceny.
Pomoc medyczna ma sens przy konkretnym zagrożeniu zdrowia lub świadomej potrzebie danej osoby. Nieodwracalne zabiegi bez pilnych wskazań ingerują w autonomię cielesną, dlatego decyzja wymaga pełnej informacji i udziału pacjenta w formie odpowiedniej do jego wieku. W rozmowie najlepiej używać określenia „osoba interpłciowa” albo nazwy wybranej przez zainteresowaną osobę.