Pigmalionizm oznacza trwałe zainteresowanie seksualne posągami, manekinami, lalkami lub przedstawieniami ludzkiej postaci. W seksuologii termin ten bywa łączony z agalmatofilią, choć autorzy różnie wyznaczają granice tych rzadkich i niejednoznacznych pojęć. Zainteresowanie może przyjmować formę fantazji, podniecenia wyglądem obiektu albo chęci włączenia jego wizerunku do erotycznego scenariusza.
Nazwa pochodzi od greckiego mitu o rzeźbiarzu Pigmalionie, który zakochał się w stworzonej przez siebie Galatei. Mit tłumaczy pochodzenie słowa, lecz nie wyjaśnia przyczyn danego upodobania. Płeć, orientacja i preferencje mogą wpływać na wybór wizerunku, ale pigmalionizm ich nie określa.
Samo zainteresowanie nie stanowi diagnozy. Specjalista bierze pod uwagę cierpienie, wpływ na relacje i codzienne funkcjonowanie oraz ryzyko naruszenia praw innych osób. Niszczenie dzieł sztuki nie należy do definicji pigmalionizmu. Jest uszkodzeniem cudzej własności, niezależnie od motywacji.
Fantazje można realizować z własnymi przedmiotami i za zgodą wszystkich partnerów. Muzealny eksponat nie jest rekwizytem, nawet gdy kolejka do szatni daje dużo czasu na pomysły. Zachowanie seksualne w miejscu publicznym lub uszkodzenie obiektu może prowadzić do odpowiedzialności prawnej. Gdy zainteresowanie powoduje cierpienie, przybiera natrętną formę albo popycha do ryzykownych działań, rozmowa z seksuologiem lub psychoterapeutą może pomóc uporządkować sytuację.