Fisting to praktyka seksualna, w której partner wprowadza dłoń do pochwy albo odbytu częściowo lub głębiej. W porównaniu ze stymulacją palcami daje silne uczucie wypełnienia i nacisku, więc wymaga zaufania, przygotowania oraz stałego kontaktu słownego.
Dorośli wybierają tę praktykę z powodu intensywnej stymulacji, ciekawości ciała albo konkretnej dynamiki bliskości. Każde ciało reaguje inaczej, dlatego tempo musi wynikać z reakcji osoby przyjmującej. Ból, lęk, napięcie, drętwienie albo krwawienie oznaczają przerwanie kontaktu.
Fisting wiąże się z ryzykiem urazów śluzówki, pęknięć, krwawienia i infekcji. Ryzyko rośnie przy pośpiechu, suchości, długich paznokciach, biżuterii na dłoniach, alkoholu lub próbie zaciskania zębów mimo bólu. Partnerzy ograniczają ryzyko przez dużą ilość odpowiedniego lubrykantu, rękawiczki medyczne, krótko obcięte paznokcie i stopniowe rozciąganie bez nacisku.
Praktyka analna wymaga większej ostrożności, bo odbyt nie nawilża się sam. Po stymulacji analnej nie należy przechodzić do waginalnej bez zmiany rękawiczki i oczyszczenia, aby zmniejszyć ryzyko infekcji. Po kontakcie trzeba zwrócić uwagę na ból, krwawienie, gorączkę lub silny dyskomfort i przy takich objawach skontaktować się z lekarzem, nawet jeśli kolejka przypomina wyprawę po paszport.
Fisting dotyczy wyłącznie dorosłych partnerów, którzy wcześniej ustalili granice, hasło stop, tempo i prawo do przerwania w każdej sekundzie. Zgoda musi trwać przez cały kontakt.