Flagelacja w kontekście seksualnym oznacza uzgodnione klapsy lub uderzenia w ciało dłonią, pejczem, palcatem, pasem, floggerem albo innym akcesorium. W BDSM S↗ należy do impact play, czyli praktyk opartych na kontrolowanym bodźcu fizycznym.
Partnerzy mogą używać flagelacji do gry z władzą, rytmem, oczekiwaniem, zaufaniem i intensywnymi odczuciami. Skala bywa szeroka: od lekkich klapsów po bolesne uderzenia. Przyjemność nie pojawia się u każdego, dlatego osoby zaangażowane wcześniej omawiają role, limity, doświadczenie oraz stan zdrowia.
Bezpieczeństwo zależy od techniki i wyboru miejsc. Za bezpieczniejsze uchodzą pośladki oraz górna część ud, a głowa, szyja, kręgosłup, nerki, stawy, brzuch i okolice serca powinny zostać poza grą. Mocne uderzenia, cienkie pejcze i twarde krawędzie zwiększają ryzyko krwiaków, uszkodzeń skóry oraz nerwów. Początkujący powinni zaczynać od miękkich akcesoriów i małej siły.
Przed sesją partnerzy ustalają hasło stop, gest na wypadek knebla, zakazane strefy i akceptowalny poziom śladów na skórze. W trakcie osoba aktywna sprawdza oddech, głos, kolor skóry i zdolność odpowiedzi. Przerywa przy ostrym bólu, drętwieniu, panice, zawrotach głowy albo krwawieniu.
Flagelacja dotyczy wyłącznie dorosłych osób, które wyraziły dobrowolną zgodę. Zgoda nie obejmuje ciężkiej szkody na zdrowiu i nie wyłącza odpowiedzialności prawnej. Po sesji pomaga spokojna opieka: woda, obejrzenie skóry, ciepło, rozmowa albo cisza, jeśli ktoś właśnie tego potrzebuje.