Fetyszyzm oznacza stałe pobudzenie seksualne związane z konkretnym przedmiotem, materiałem, częścią ciała, zapachem, ubraniem, rolą albo obrazem. Fetysz może wzmacniać pożądanie, uruchamiać fantazję lub stać się stałym elementem seksualności dorosłej osoby.
Najczęściej fetysz dotyczy szczegółów: butów, bielizny, lateksu, skóry, włosów, dłoni, głosu, sylwetki albo określonego stylu. Taki szczegół działa jak erotyczny sygnał, czasem mocniejszy niż ogólny wygląd. Zdrowa relacja nie sprowadza jednak partnera do rzeczy ani jednej cechy.
Sam fetysz nie wymaga terapii. Rozmowa ze specjalistą ma sens, gdy potrzeba wywołuje cierpienie, utrudnia bliskość, przybiera przymusową formę albo popycha do działań bez zgody drugiej osoby. Zabieranie cudzej bielizny, ukryte nagrywanie, presja i korzystanie z rzeczy partnera bez pozwolenia naruszają granice, nawet jeśli ktoś tłumaczy to fantazją.
W parze najlepiej mówić o fetyszu konkretnie: co podnieca, co odpada, które przedmioty można włączyć i kiedy przerwać. Druga osoba może odmówić bez negocjowania. Zgoda, prywatność i szacunek do cudzych rzeczy sprawiają, że fetysz pozostaje bezpieczną częścią dorosłej seksualności.