Eks-gej to osoba, która wcześniej identyfikowała się jako gej, a później zaczęła określać się jako heteroseksualna, biseksualna, żyjąca w abstynencji albo zrezygnowała z dawnej etykiety. Termin najczęściej pojawia się w środowiskach religijnych, politycznych lub aktywistycznych, gdzie łączy się go z ideą „zmiany” orientacji seksualnej.
Taka autoidentyfikacja może wynikać z wiary, presji rodzinnej, lęku przed dyskryminacją, konfliktu wewnętrznego, zmiany języka opisu siebie albo seksualnej płynności. Jedna osobista historia nie dowodzi, że orientację da się zmienić na życzenie. U części osób pociąg pozostaje stabilny, u części zmienia się sposób mówienia o sobie, relacje albo zachowanie.
Główne organizacje zawodowe zajmujące się zdrowiem psychicznym nie traktują homoseksualności jako choroby. Praktyki obiecujące zmianę geja w osobę heteroseksualną nazywa się terapią konwersyjną. Stanowiska specjalistów wiążą takie próby z ryzykiem wstydu, lęku, depresyjnych objawów i silniejszego konfliktu wewnętrznego, zwłaszcza u młodych osób.
W rozmowie o eks-gejach trzeba oddzielać prawo człowieka do własnej tożsamości od nacisku na inne osoby LGBT. Pomoc psychologiczna może wspierać w akceptacji siebie, relacjach, wierze i stawianiu granic, ale nie powinna sprzedawać obietnicy „naprawienia” orientacji. Prawo dotyczące praktyk konwersyjnych różni się między państwami, więc lokalny kontekst ma znaczenie.