Autoagonistofilia to rzadko używany termin seksuologiczny opisujący podniecenie seksualne związane z występowaniem przed widownią lub kamerą podczas aktywności intymnej. W źródłach anglojęzycznych spotyka się też pisownię „autagonistophilia”. Bodźcem jest świadomość cudzego spojrzenia, rzeczywistego albo wyobrażonego. Ból, upokorzenie i bezradność dotyczą innych zainteresowań i nie definiują tego terminu.
Taka preferencja może przyjmować postać fantazji o scenie, pozowania partnerowi, wspólnego nagrania erotycznego lub występu przed osobami, które wyraziły zgodę. Nietypowe zainteresowanie seksualne samo w sobie nie stanowi zaburzenia. Problem kliniczny może pojawić się wtedy, gdy ktoś odczuwa silne cierpienie, traci kontrolę nad zachowaniem, naraża siebie lub innych na krzywdę albo włącza osoby bez ich zgody.
Autoagonistofilię odróżnia się od zachowań ekshibicjonistycznych wobec niczego niespodziewających się osób. Poinformowany widz uczestniczy we wspólnym ustaleniu, przypadkowy przechodzień takiej zgody nie udzielił. Nagranie niesie dodatkowe ryzyko, ponieważ plik można skopiować, przesłać dalej lub wykorzystać do szantażu mimo ustawień prywatności.
Przed włączeniem kamery partnerzy powinni uzgodnić formę nagrania, grono odbiorców, sposób przechowywania i prawo każdej osoby do żądania usunięcia materiału. Potajemne nagrywanie oraz udostępnianie pliku osobom trzecim narusza zgodę i może rodzić konsekwencje prawne. Gdy potrzeba bycia oglądanym staje się przymusem lub utrudnia relacje, pomocna może być rozmowa z seksuologiem albo psychologiem.