Osoby androgyniczne łączą w wyglądzie, ubiorze, zachowaniu lub ekspresji płciowej cechy uznawane społecznie za męskie i kobiece. Odbiorcy mogą mieć trudność z przypisaniem takiego wizerunku do jednej typowej kategorii płci. Termin opisuje sposób, w jaki dana osoba wygląda lub prezentuje siebie.
Nazwa pochodzi od greckich słów oznaczających mężczyznę i kobietę. Antyczne opowieści wpłynęły na jej kulturowe skojarzenia, lecz nie wyjaśniają współczesnej tożsamości płciowej. Androgyniczny styl pojawia się w modzie, muzyce i codziennym życiu; dla jednej osoby jest świadomym wyborem, dla innej zwykłą częścią wyglądu.
Androgyniczność nie określa anatomii, orientacji seksualnej ani preferencji w relacjach. Osoba o takim wyglądzie może być kobietą, mężczyzną, osobą niebinarną lub używać innego określenia. Warianty interpłciowe dotyczą wrodzonych cech płciowych i stanowią odrębne zagadnienie.
W rozmowie najlepiej używać imienia i form wskazanych przez daną osobę. Z wyglądu nie da się odczytać zaimków, zainteresowania seksem ani tego, z kim ktoś chce się spotykać. Krótkie, neutralne pytanie o właściwą formę zwracania się pozwala uniknąć nietrafionych założeń.