Osoba agenderowa nie utożsamia się z żadną płcią lub nie odczuwa tożsamości płciowej. Część osób opisuje swoje doświadczenie jako brak płci albo uznaje tę kategorię za niepasującą do siebie. Każda osoba sama wybiera określenie, które odpowiada jej doświadczeniu.
Agenderowość dotyczy wewnętrznego poczucia siebie. Cechy płciowe, oznaczenie w dokumentach, ubiór, sposób mówienia i orientacja seksualna opisują inne obszary. Z wyglądu nie da się więc ustalić tożsamości ani tego, kto kogo pociąga. Osoby agenderowe mogą prezentować się kobieco, męsko lub androgynicznie i tworzyć relacje z osobami różnych płci.
Zaimki zależą od osoby. Ktoś wybiera formy „on”, ktoś „ona”, a ktoś prosi o neutralne konstrukcje albo używanie imienia. Polski rodzaj gramatyczny bywa tu mało elastyczny, więc najlepiej zapytać o preferowaną formę. Po pomyłce wystarczy krótka korekta i dalsza rozmowa bez urządzania przesłuchania jak w kolejce do lekarza.
Szacunek przekłada się na proste zachowania: używaj wybranego imienia, nie pytaj bez zaproszenia o ciało ani procedury medyczne i zapewnij bezpieczny wybór przestrzeni. W relacji intymnej partnerzy osobno uzgadniają nazwy części ciała, komfortowy dotyk oraz antykoncepcję. Tożsamość płciowa nie zastępuje rozmowy o zgodzie i zdrowiu seksualnym.