Akwafilia to zainteresowanie seksualne, w którym woda, zanurzenie, odgłos deszczu lub inne wodne bodźce wpływają na podniecenie. Pojęcie obejmuje różne preferencje: od fantazji o prysznicu czy morzu po chęć masturbacji albo seksu w wodzie. Seksuolodzy nie traktują akwafilii jako osobnej diagnozy medycznej.
Zainteresowanie może wiązać się z doznaniami ciała, prywatnością łazienki, wspomnieniami lub osobistymi skojarzeniami. Sama preferencja nie pozwala ustalić jej przyczyny, a badania nie potwierdzają wrodzonego charakteru akwafilii. Fantazje nie wymagają interwencji, jeśli nie powodują cierpienia, nie utrudniają życia i dotyczą wyłącznie dorosłych osób, które wyraziły zgodę.
Woda wypłukuje naturalne nawilżenie, więc tarcie i podrażnienie mogą się nasilić. Chlor, sól, mydło oraz drobnoustroje ze zbiornika mogą drażnić błony śluzowe. Basen ani morze nie chronią przed infekcjami przenoszonymi drogą płciową czy ciążą. Chłodna woda może wpływać na podniecenie i erekcję, lecz reakcje poszczególnych osób są różne.
Do zbliżenia wybiera się miejsce bez ryzyka poślizgnięcia, zachłyśnięcia lub silnego nurtu. Prezerwatywę zakłada się przed wejściem do wody, a zgodny lubrykant S↗ dodaje w razie potrzeby. Preparat silikonowy utrzymuje się dłużej, lecz może uszkodzić część silikonowych gadżetów. Urządzenie musi mieć potwierdzoną wodoodporność. Każda osoba ustala granice i może przerwać kontakt w dowolnej chwili.