Seks wertebralny to rzadka forma kontaktu seksualnego bez penetracji, w której jedna osoba pociera genitaliami o plecy drugiej, zwykle wzdłuż kręgosłupa. Określenie ma charakter potoczny i opisuje konkretny rodzaj stymulacji zewnętrznej. Seksuolodzy nie traktują go jako osobnej kategorii klinicznej.
Partnerzy mogą zmieniać pozycję, kierunek ruchu oraz siłę nacisku. Odczucia zależą od wrażliwości skóry, budowy ciała i ułożenia. Wyraźnie zarysowane kręgi nie są potrzebne, a masa ciała nie decyduje o możliwości podjęcia takiego kontaktu. Poduszka pod brzuchem lub klatką piersiową może zmniejszyć napięcie lędźwi.
Skóra nad kręgosłupem i kośćmi łatwo ulega otarciom. Lubrykant S↗ na bazie wody ogranicza tarcie, lecz nie chroni przed zbyt mocnym naciskiem. Ból, drętwienie, nagłe kłucie lub skurcz mięśni oznaczają konieczność przerwania ruchów. Osoba po urazie pleców albo z chorobą kręgosłupa powinna omówić takie obciążenie z lekarzem.
Przed zbliżeniem partnerzy powinni ustalić pozycję, intensywność i czytelny sygnał zatrzymania. Kontakt skóry oraz płynów ustrojowych może przenosić część infekcji. Ciąża jest możliwa, gdy świeże nasienie trafi na srom lub do pochwy, dlatego zabezpieczenie trzeba dobrać do rzeczywistego kontaktu.