Osoby niebinarne opisują swoją tożsamość płciową poza ścisłym podziałem na kobiety i mężczyzn. Jedne czują się pomiędzy tymi kategoriami, inne łączą je albo nie utożsamiają się z żadną. Termin obejmuje wiele tożsamości, między innymi agender, bigender i genderfluid.
Tożsamość płciowa dotyczy wewnętrznego poczucia własnej płci. Cechy płciowe, wpis w dokumentach, ubranie ani sposób zachowania same jej nie określają. Osoba niebinarna może wyglądać męsko, kobieco lub zmieniać styl. Każda osoba ma własne preferencje dotyczące imienia, zaimków i form gramatycznych.
Niebinarność nie określa orientacji seksualnej i nie stanowi choroby. Człowiek może rozpoznać swoją tożsamość w okresie dojrzewania albo później. Część osób doświadcza dysforii płciowej, a część jej nie odczuwa. Wsparcie bliskich i szacunek w rozmowie ograniczają stres wywołany presją, wyśmiewaniem lub dyskryminacją.
Najprościej zapytać, jak zwracać się do danej osoby, i stosować wskazaną formę. W relacji intymnej partnerzy ustalają komfortowe nazwy części ciała i czynności, omawiają granice oraz wyrażają jednoznaczną zgodę. Z samej tożsamości nie da się wywnioskować preferencji seksualnych, więc trzeba o nich porozmawiać.