Narcyzm opisuje zespół cech związanych z poczuciem wyjątkowości, potrzebą podziwu oraz trudnościami z empatią. W języku potocznym słowem tym określa się często silne skupienie na sobie. Psychologia ujmuje te cechy jako spektrum: pojedyncze zachowania występują u wielu osób i nie wystarczają do postawienia diagnozy.
Narcystyczne zaburzenie osobowości jest stanem klinicznym, w którym trwały układ objawów wyraźnie wpływa na relacje i codzienne funkcjonowanie. Diagnozę stawia uprawniony specjalista po pełnej ocenie. Pewność siebie, dbanie o wygląd, egoistyczna decyzja czy konflikt z partnerem same w sobie nie potwierdzają zaburzenia.
W relacji seksualnej nasilone cechy narcystyczne mogą przejawiać się ignorowaniem informacji zwrotnej, oczekiwaniem ciągłego zachwytu, umniejszaniem partnerowi lub skupieniem wyłącznie na własnej przyjemności. Rozmiar genitaliów, libido ani konkretne preferencje seksualne nie mają wartości diagnostycznej. Jeden kiepski wieczór także nie opisuje całej osobowości.
Najwięcej mówi powtarzalne zachowanie: czy partner przyjmuje odmowę, respektuje ustalenia i potrafi rozmawiać o potrzebach obu stron. Presji, obelg ani naruszenia zgody nie usprawiedliwia charakter lub diagnoza. Gdy relacja regularnie przynosi krzywdę, pomocne bywa postawienie granic i skorzystanie ze wsparcia specjalisty.