Medycy używają skrótu STI dla infekcji przenoszonych drogą płciową, a skrótu STD dla chorób będących ich następstwem. Nazwa STI obejmuje także zakażenia bezobjawowe, dlatego dokładniej opisuje ich rozprzestrzenianie. Wywołują je bakterie, wirusy lub pasożyty.
STI przenoszą się podczas seksu waginalnego, analnego i oralnego. Część zakażeń szerzy się także przez bliski kontakt skóry i błon śluzowych, krew albo z matki na dziecko. HIV jest zakażeniem wirusowym, natomiast AIDS to jego późne stadium ze znacznym osłabieniem odporności. Sam wynik wykrywający drobnoustrój nie zawsze oznacza chorobę, dlatego interpretuje go lekarz w kontekście objawów i rodzaju kontaktu.
Prezerwatywy S↗ i chusteczki lateksowe zmniejszają ryzyko, jeśli używa się ich prawidłowo, lecz nie osłaniają całej skóry. Szczepienia chronią przed wirusowym zapaleniem wątroby typu B oraz częścią chorób związanych z HPV. Płyny antyseptyczne do okolic intymnych nie zastępują bariery ani badań, a płukanie błon śluzowych może je podrażnić.
Wiele STI nie daje zauważalnych objawów. Zakres badań i termin ich wykonania zależą od rodzaju kontaktu, czasu od ekspozycji, objawów oraz oceny lekarza. Po ryzykownym kontakcie nie przyjmuj antybiotyków na własną rękę. Lekarz lub poradnia zdrowia seksualnego ustali badania, oceni potrzebę pilnej profilaktyki i wyjaśni, jak poinformować partnerów.