Seks łonowy, nazywany też pubis sexem, to stymulacja przez przesuwanie penisa po wzgórku łonowym albo pocieranie o siebie okolic łonowych. Zwykle nie obejmuje penetracji pochwy ani odbytu, choć skóra i genitalia mogą mieć bezpośredni kontakt.
Na odczucia wpływają pozycja ciała, nacisk, tempo oraz wrażliwość skóry. Lubrykant S↗ ogranicza tarcie i ryzyko podrażnień. Owłosienie pozostaje kwestią gustu: nie stanowi osobnego zagrożenia, za to świeżo ogolona skóra może piec. Biżuterię w miejscu kontaktu lepiej zdjąć lub osłonić, jeśli zahacza, uciska albo rysuje.
Ciąża jest możliwa, gdy nasienie trafi na srom lub w pobliże wejścia do pochwy, więc seks łonowy nie działa jako pewna antykoncepcja. Opryszczka, HPV, kiła i inne infekcje mogą przenosić się przez kontakt skóry lub płynów ustrojowych. Prezerwatywa albo chusta lateksowa zmniejszają część ryzyka, lecz nie osłaniają całego obszaru. Wygląd błony dziewiczej nie określa doświadczeń seksualnych.
Przed zbliżeniem partnerzy powinni uzgodnić tempo, nacisk, granice i sygnał przerwania. Ból, drętwienie, otarcie lub krwawienie oznaczają, że trzeba się zatrzymać. Dobór bariery, antykoncepcji i badań w kierunku infekcji zależy od rodzaju kontaktu oraz sytuacji obu osób.