Gamomania oznacza natrętne lub nadmierne dążenie do zawarcia małżeństwa, czasem połączone z kolejnymi oświadczynami składanymi różnym osobom. Nazwa pochodzi od greckich słów gamos, czyli „małżeństwo”, oraz mania, czyli „szaleństwo, namiętność”. W tekstach o seksualności bywa używana swobodnie. Jej pierwotne znaczenie dotyczy ślubu; liczba kontaktów seksualnych nie ma tu znaczenia.
Współczesne międzynarodowe klasyfikacje nie uznają gamomanii za osobną diagnozę. Kilka małżeństw, marzenia o weselu czy intensywne szukanie partnera same nie świadczą o zaburzeniu. W języku potocznym termin może opisywać sytuację, w której ktoś traci kontrolę, lekceważy skutki, wywiera presję na partnerów lub podejmuje decyzje krzywdzące siebie i innych.
Specjaliści nie wskazują jednej przyczyny takiego zachowania. Znaczenie mogą mieć lęk przed samotnością, potrzeba potwierdzania własnej wartości, impulsywność, wzorce rodzinne albo stres. Przypisywanie gamomanii „nadmiarowi testosteronu” bez badania nie ma podstaw. Psycholog lub psychiatra ocenia zachowanie, nastrój, sen i sytuację życiową. Rzadka etykieta nie zastępuje takiej oceny.
Jeśli kolejne zaręczyny lub śluby prowadzą do długów, konfliktów czy silnego napięcia, konsultacja może pomóc rozpoznać motywy i odzyskać kontrolę. Partnerzy powinni omówić tempo relacji, finanse, oczekiwania i granice. Zgoda na randkę lub seks nie obejmuje zgody na małżeństwo.